Witryna Mariusza Parlickiego


	Witryna Mariusza Parlickiego


	PKP czyli poetycki komentarz polityczny Życie i plan (Hausnera) To pewne jak w pacierzu amen, Życie jest życiem, a plan planem, Więc choć zachwala Jerzy Hausner, Korzyści swego super planu, To czas pokaże, czy korzyści Nie były tylko w sferze planów. Linia obrony Jaskierni Choć znam dobrze Pana Skórkę, Dowód dam, że nic nie kręcę - Bandyta jest jednoręki, A ja przecież mam dwie ręce. Więcej komentarzy na stronie „Satyra polityczna"


	Biografia: Mariusz Parlicki - poeta, prozaik, satyryk, krytyk literacki, eseista. Urodził się 31 stycznia 1974 r. w Radomiu. Doktor nauk humanistycznych w zakresie nauk o zarządzaniu (Wydział Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ, 2005), polonista - teatrolog. (Instytut Filologii Polskiej UJ, 1999). W latach 1991-93 był redaktorem naczelnym radomskiego kwartalnika społeczno-kulturalnego „Na luzie", a w latach 1992-93 stałym współpracownikiem „Dziennika Radomskiego". W 1996 otrzymał roczne Stypendium Twórcze Miasta Krakowa w dziedzinie literatury. Członek Związku Literatów Polskich od 1994. Jako poeta debiutował w 1990 r. w „Gazecie Radomskiej". Publikował swoje utwory m.in. w „Krzywym Kole Literatury", „Magdalence Literackiej", „Prowincjach Literackich", „Społeczeństwie Otwartym", „Nowym Wieku", „Poezji", "Newsweek Polska". Wydał książki poetyckie: „Kasyno życia", „Hamlet współczesny". „Kij w mrowisko", „Podszepty chwili". Publikacje autora ukazały się w szeregu almanachów i antologii: "Rekolekcje Wielkopostne", "Wiatr w szuwarach", "XXII, XXIII, XXIV, XXV, XXVIII Krakowska Noc Poetów", "Poeci Krakowa - Skawinie", "Stypendyści Miasta Krakowa. Antologia poezji i prozy 1994-2002", "Proza, proza, proza".


	Twardziel Słychać krzyki emeryta: „Kurczę, co się dzieje?!". Zażył wiagrę, patrzy, nagle wszystko mu sztywnieje. Więcej fraszek i niepolitycznych utworów satyrycznych Na stronie „Na wesoło"


	Haiku spod czapki śniegu zerkają w stronę słońca zmarznięte drzewa kropla za kroplą spływają z moich okien witraże zimy kruszeją lody kra kra z radości krzyczą gawronie chóry wezbrana rzeka dorównać pragnie niebu rozlewa błękit Więcej tekstów na stronie „Haiku"


	Reality Shopka Szoł 2004 Krzysztof Janik „...Patrzę - Pan Premier wraz z Ministrami, Im już się pali grunt pod stopami Muszę ugasić pożar, co żywo, Może to pali się biopaliwo, A może ogień prawica wznieca, Kto wciąż dorzuca do tego pieca Jakieś gazety lub czasopisma? Znów cała sala ogniem rozbłysła Lecz ja, że jestem odważnym Krzysiem Pożar ugaszę, choć wciąż pali się..."


	Więcej tekstów na stronie „Reality Shopka Szoł".

Z cyklu „Magiczny Kraków"

Tramwajowe zaloty

Kiedy jadę do pracy tramwajem,
Kiedy tramwaj głośno stuka i brzęczy,
To uwielbiam się poprzystawiać
Do..., no właśnie, do srebrnej poręczy.
Coś mnie zawsze ku niej popycha,
A czasami to popchnie mnie ktoś.
Wtedy mocno się do niej przytykam
I dotykam ją ze wszystkich stron.
Wpierw jest zimna, jak wszystkie kobiety,
Lecz że ściskam ją bez ustanku,
To rozgrzewa się wreszcie. Niestety,
Ja wysiadam już na tym przystanku.

Więcej wierszy z tego cyklu na stronie
„Magiczny Kraków"


	Skarga Prometeusza Cierpi stary Prometeusz I wyrzuca sobie: - gdybym częściej dawał w palnik, straciłbym wątrobę, Lecz niestety na alkohol nie miałem pieniędzy. Sęp mu na to odpowiedział: - trzeba było sępić.


	O księżycu Znudziły go ciągłe Miłosne wyznania Więc wypiął swą pełnię I błyszczał do rana.


	Na młodych dziadków Miał cztery lata kiedy zrobił W swej piaskownicy pierwszą babkę Jak widać babki go zgubiły... Ma lat czterdzieści i jest dziadkiem


	Więcej wierszyków z tego tomiku na stronie „Kij w mrowisko"


	Dialog Hamleta ze światem otworzył wszystkie okna na świat a świat się zamknął w czterech ścianach wyszedł by szczerze porozmawiać lecz zewsząd tylko mowa-trawa napisał wydał cztery książki te przeszły niezauważone otworzył serce swe na miłość a ta jak burza spustoszyła dopiero gdy w tramwaju tłocznym wysmarkał się w sąsiadki mankiet wzbudził zgorszenie i uwagę ktoś zajął się jego przypadkiem


	Na ulicy Spraw Ostatecznych Hamlet spotyka staruszkę na ulicy Spraw Ostatecznych spotkał Hamlet drżącą staruszkę i gdy patrzył długo w jej oczy dwie gasnące żarówki matowe to wyczytał że jest potomkiem niejakiego Szymona z Cyreny chwycił wówczas staruszkę z rękę dał jej trochę energii i wiary gdy stąpała po szczeblach drabiny nieporadnie niepewnie nieśmiało potem patrzył jak dusza jej świeża przesiąkała przez taflę lustra patrzył trzymał dłoń - filiżankę aż w niej życie do reszty ostygło aż wypite zostało do końca jak cykuta wzleciała do słońca


	Pożegnanie Ofelii Kącik złamanych serc pod miastem, łoża z kamiennym baldachimem, gruba pierzyna jest tam piaskiem. Piasek otula łoża skrzynię. Tam się spotkamy po rozłące, tam się na pewno połączymy, tam wszystkie ciała robak plącze tam się wygodnie rozłożymy. I wybijemy się do słońca krzewem jaśminu lub bzu drzewem, i tak będziemy trwać do końca. Jakiego końca? - tego nie wiem.


	Więcej tekstów z tego cyklu na stronie: „Hamlet współczesny"


	******* na trzęsawiskach myśli zbieram dwulistne koniczyny a potem łączę je w pary żeby wysysać szczęście z dwóch ułomnych konstrukcji tworzących doskonałość


	Witryna Mariusza Parlickiego \| Haiku z tomu „Podszepty chwili" \| Hamlet współczesny \| Kij w mrowisko \| Limeryki \| Na wesoło \| Magiczny Kraków \| Reality Shopka Szoł 2004 \| PKP czyli poetycki komentarz polityczny Mariusza Parlickiego \| Pokrewne łącza


	Zatelefonuj do mnie: tel. kom. 0 506 167 422